okt 072014
 

Wrange les

Afgelopen donderdag kwam het onvoorstelbare bericht dat een van de leden van koor er voor had gekozen niet verder te leven. Gisteren bezochten we de indrukwekkende uitvaartdienst. We deden een moedige poging een laatste groet te brengen in de vorm van een lied. We deelden ons verdriet en praatten over het onvoorstelbare dat realiteit is geworden. Hij heeft het gedaan. Het kan nooit meer ongedaan worden gemaakt.

Na het bekend worden van dit nieuws hebben velen zich zorgen gemaakt over mij. Inderdaad ken ook ik dat donkere, zware gevoel. En zeker heb ik wel eens nagedacht over deze uitweg uit de ellende. Maar met mij gaat het goed.

Ik ben nu voor de tweede keer ‘nabestaande’ van iemand die zelf zijn leven heeft beĆ«indigd. Ik ervaar, al is het maar een fractie van wat de direct betrokkenen moeten doormaken, wat deze daad teweegbrengt. Ik heb het verdriet gezien en gevoeld, bij zoveel mensen. Het bleek opnieuw zo onterecht dat deze man zich waardeloos voelde.

Vooral het feit dat het nu nooit meer goed kan komen met hem doet pijn. Had hij het maar vol kunnen houden. Dan was er hoop geweest op betere tijden. Voor hem en iedereen die hem mist. Dat hij rust zocht en vond is zo’n ontzettend schrale troost.

Hoe wrang ook, ik heb iets geleerd van dit verschrikkelijke gebeuren. En al had ik duizend maal liever dat het niet was gebeurd, ik neem deze les ter harte. Ik zal terugdenken aan deze prachtige man. En aan hoe erg ik het vind dat het voor hem nooit meer goedkomt. Als de zin van het leven me ontgaat, als ik de energie mis er wat van te maken, zal ik blijven bedenken dat het weer goed kan komen, met mij, zolang ik er ben. Dat beloof ik mezelf en iedereen om me heen.

 

  •  oktober 7, 2014

Sorry, the comment form is closed at this time.