okt 032014
 

 

Zelfvertrouwen

Ik schijn een dapper en zelfverzekerd peutertje en kleutertje te zijn geweest, nergens bang voor, overal op af. Zelf herinner ik me dat niet, maar mijn moeder heeft me dat al vaker verteld. Inmiddels ben ik al meer dan twintig jaar met vallen en opstaan op zoek naar meer zelfvertrouwen. Ergens op de basisschool ben ik het helemaal kwijtgeraakt. Het gevoel dat ik goed ben zoals ik ben is heel lang heel ver te zoeken geweest. Ouder worden helpt. Therapie en meditatie helpen. Ik leer het wel, maar het is een strijd.

Die strijd wil ik mijn kinderen graag besparen. En dus heb ik ├ílle adviezen opgevolgd die er gegeven worden voor meer zelfvertrouwen bij je kinderen. Uit alle boeken en tijdschriften, televisieprogramma’s en folders van het consultatiebureau heb ik die tips gefilterd die het zelfvertrouwen kunnen vergroten. In de overtuiging dat als je maar zelfvertrouwen hebt de rest vanzelf goed komt.

Maar ja, ik vertrouw het natuurlijk niet. Want wat ik ook doe, in mijn ogen is het nooit goed. Of misschien is het te veel. Onze zoon, die echt best slim is, kan zichzelf nog wel eens overschatten. Het is een kanjer, maar een voetballer wordt het niet. Het is af en toe pijnlijk hem te horen opscheppen over zijn sportieve prestaties. En toen de moeder van een campingvriendinnetje tegen onze dochter zei: ‘Kim gaat je wel missen hoor’ en zij antwoordde met: ‘Dat snap ik wel, ik ben ook heel lief’, schaamde ik me bijna voor haar eigendunk.

Diezelfde moeder kwam diezelfde avond raak uit de hoek toen ik de twijfels die je als moeder nou eenmaal hebt over de opvoeding van je kinderen met haar besprak. ‘Jouw kinderen hebben later toch ook recht op hun eigen therapie?!’, zei ze. Mooie relativerende opmerking, die ik in gedachten vaak herhaal.

 

  •  oktober 3, 2014

Sorry, the comment form is closed at this time.