sep 092014
 

Zelf doen

Als baby wilde ze niet liggen. Als peutertje belde ze zelf de juf op toen ze ziek was. Als kleuter leerde ze zichzelf lezen en sloeg vervolgens groep 3 over. En nu ze acht is, stuur ik haar regelmatig met een gerust hart om een boodschap. Wel bij de dichtstbijzijnde winkel, want het verkeer is druk en zij is klein.

Maar dat zint haar maar matig. ‘Ik wil alleen naar vioolles fietsen,’ zei ze zaterdag. ‘Maar dat is midden in de stad!’, protesteerde ik. ‘Zullen we doen dat jij me een cijfer geeft als we er zijn?’ vroeg ze en fietste voor me uit. Ze kent de route perfect, keek links en rechts en over haar schouder. Overdreven netjes om mij te overtuigen, maar ze vergat niks. Ik fietste achter haar met een brok in mijn keel. Trots, ontzettend trots, maar ook weemoedig, kinderen worden al zo snel groot en deze dame is van plan records te breken.

Ik kon niet anders dan haar een tien geven. Op de terugweg gaf ik één aanwijzing toen er een vrachtwagen bij het stoplicht stond en het licht net op groen sprong. ‘Blijf er maar achter.’ Aan haar ligt het niet, maar ik ben er echt nog niet aan toe haar al zo ver los te laten.

Haar twee jaar oudere broer is een ander verhaal. Die wil altijd bij ons blijven wonen. Dat zal nog wel veranderen, maar voorlopig help ik hem regelmatig met zijn veters, sjouw ik de spullen die hij vergeet achter hem aan, poets ik de melksnor van zijn gezicht en help hem zijn kleren uitzoeken. Ik probeer hem wel los te laten, of eigenlijk, mijn handen ervan af te trekken, maar hij klampt zich vast.

En als zijn zusje dan weer eens zo’n belachelijke sprong voorwaarts maakt, ben ik zo gelukkig dat ik voor hem een lieve zorgzame mama mag zijn.

  •  september 9, 2014

Sorry, the comment form is closed at this time.