apr 202015
 

Lente

Het is lente! Dat hadden jullie natuurlijk ook al gemerkt en wij zijn ook al weer enkele weken aan het wennen aan dit heugelijke feit, maar ik wil er toch even bij stilstaan. Stilstaan is namelijk wat er een beetje bij inschiet in deze tijd van het jaar.

Want hoe fijn het ook is dat we weer lekker naar buiten kunnen, het brengt ook weer veel onrust mee. Wanneer gaan we bijvoorbeeld de zomerkleren in de kast leggen? En hebben de kinderen nieuwe buitensportschoenen nodig? Waar is mijn zonnebril gebleven? En die zomerjas van vorig jaar kan echt niet meer.

Gaan we buiten eten mam? Nee, daarvoor is het nog te koud. Mag ik zonder jas naar school? ‘s Middags wel, maar ‘s ochtends niet. Het is tenslotte nog geen zomer!┬áNemen we nog een abonnement op de speeltuin? Of doen we dit jaar het zwembad? En kunnen ze daar dan al alleen naar toe? Het lijkt wel of er met de lente een heel nieuw jaar is begonnen, allerlei routines staan ineens ter discussie.

Klopt ook wel, want in maart zijn beide kinderen een jaartje ouder geworden. En is loslaten in de winter niet echt logisch vanwege kou en donker nu is het aan de orde van de dag. Wennen dus en uitproberen. Hart vasthouden en kinderen laten gaan.

Ondertussen borrelt het in mij van nieuwe energie. En waar ga ik die eens op richten? Iets nieuws beginnen lijkt de kortste klap naar enthousiasme en vervulling, maar is dat echt zo? Nieuwe dingen blijven niet nieuw, mijn enthousiasme verflauwt en mijn doorzettingsvermogen is niet groot.

Ik schud mijn kaarten en kom uit op het enige dat voor mij altijd nieuw blijft: schrijven. Een nieuwe lente, nieuwe zin om er iets van te maken. Al schrijvend. En al moederend. Dat is iedere dag nieuw genoeg. Zeker in de lente.

  •  april 20, 2015

Sorry, the comment form is closed at this time.