nov 022015
 

Mist

In deze tijd van het jaar ben ik niet op mijn best. Winterdepressie klinkt als een grap, maar is het allerminst. Met alle mogelijke middelen bestrijd ik deze kwaal. Lichttherapie, antidepressiva, gesprekken met een psycholoog, extra vitamine D, yoga, meditatie, meer slapen, iedere dag naar buiten, rust inbouwen, mensen blijven zien, dat zijn zo’n beetje de wapenen die ik in handen heb en ik gebruik ze in wisselende samenstellingen.

Het uur daglicht dat we ‘s avonds kwijtraken als de zomertijd eindigt, is ieder jaar een klap. En dit jaar werd het vanaf dat moment ook nog mistig. Het weer is geen doorslaggevende factor, maar zulke langdurige mist helpt niet.

Langzamerhand slaat de mist naar binnen. Ik ben vaag in mijn hoofd, vergeet dingen, kan moeilijk besluiten nemen en me concentreren. Maar ik zet door. Ik heb leren accepteren dat ik ben wie ik ben, ook in de herfst en winter. En dus fietste ik aan het einde van de ochtend naar de stad voor een afspraak waar ik best een beetje tegenop zag.

Het zicht was echt erg beperkt, een heel klein wereldje met kleine prikkende lampjes van auto’s en vage schimmen van fietsers en voetgangers. Prima weer om erg somber van te worden. Maar dat gebeurde niet. Ik zag ineens hoe de mist ook een heel mooi filter vormde. Alleen wat vlakbij was, was scherp. Wat verder weg was, was ook niet van belang. Ik kon pas vlakbij het volgende kruispunt zien of het daar druk was of niet en hoefde me er voor die tijd ook geen zorgen over te maken. In het hier en nu blijven werd zo heel makkelijk. Er was niks anders. En er was niks anders te doen dan fietsen in de mist op weg naar een afspraak.

  •  november 2, 2015

Sorry, the comment form is closed at this time.