jan 282015
 

Spiegel

Onze zoon heeft er altijd veel moeite mee als dingen anders lopen dan hij verwachtte. Als baby gedijde hij al beter bij een hele duidelijke structuur en raakte hij makkelijk van slag. Natuurlijk hou ik hem het liefst vrolijk en tevreden. Voorbereiden dus. Afspraken maken. Duidelijkheid en structuur bieden.

Maar ook ik heb niet alles in de hand. Soms gaan er dingen niet door waar hij zich op verheugde. Soms komt het even niet uit om het te doen zoals we het altijd doen. Soms lopen dingen onverwachts anders. Dat is het leven en al snap ik dat dat niet makkelijk is voor hem, hij zal daar toch ook mee moeten leren omgaan.

Ik leg het uit, ik zoek het niet op, maar ik ga het ook niet uit de weg, hij moet leren zich te schikken. Aanpassen, flexibel zijn en weer doorgaan met leven. En met vallen en opstaan wordt het ook wel beter al zal het nooit zijn sterke kant worden.

Vandaag is mijn vrije dag. Ik hoef even niet te schrijven en er is geen vrijwilligerswerk gepland. Iedere twee weken heb ik zo’n ochtend helemaal voor mezelf. Om naar de kapper te gaan, in huis te rommelen, door de kringloopwinkel te struinen of koffie te drinken met een vriend of vriendin. Voor vandaag had ik de bloedbank op het programma staan. Vorige week kwam de oproep en ik maakte een notitie in mijn hoofd: woensdag bloedbank.

Gisteren had de kat een rare bui en heeft me gemeen gekrabd. Een wondje aan het topje van mijn duim dat maar niet dicht wil blijven. Reden om geen bloed te mogen geven. De hele ochtend loop ik met mijn ziel onder de arm. Ik ben onrustig, probeer te bedenken wanneer ik dan wel naar de bloedbank kan. Probeer te genieten van mijn rust. Probeer te lezen. Ik kan het niet vinden.

Kom ik mezelf even genadeloos tegen. Soms lopen dingen onverwachts anders. Dat is het leven. En ook ik zal moeten leren daar mee om te gaan…

  •  januari 28, 2015

Sorry, the comment form is closed at this time.