kat

feb 032015
 

Monster

Het schrijven wordt me momenteel onmogelijk gemaakt door een zwart monster op vier poten. Hij loert op een mogelijkheid om ongemerkt op tafel te springen. En ik heb hem zelf verpest.

Onze kat mag bijna alles, maar hij mag niet op de tafel. Hij kan zelf in en uitlopen. Hij mag op de bedden en op de bank liggen. Zijn eten en drinken staan altijd voor hem klaar. Over aandacht heeft hij niks te klagen. Maar hij mag niet op de tafel.

En dat weet hij, of eigenlijk: wist hij. Hij zat best vaak op tafel, maar sprong eraf zodra wij thuis kwamen. Maar nu zit ik meestal aan de tafel te werken. Alleen thuis, samen met de kat. Mijn man heeft natuurlijk gelijk dat het niet erg hygiĆ«nisch is, maar zo’n kat naast je laptop heeft ook wel wat. We hadden het heel gezellig.

Hij mocht niet over mijn toetsenbord lopen, maar hij snuffelde aan mijn koffie, las mee op het scherm, sloeg af en toe naar de cursor, dronk water uit mijn glas en lag uitgebreid in de zon. Naast mij, op tafel.

En nu is hij daar zo aan gewend dat hij ook op tafel springt als de baas thuis is. Die jaagt hem er consequent van af. En vervolgens zijn baas en poes allebei boos op mij. Omdat ik niet voor hun belangen op kom.

Er moest dus iets veranderen en ik koos toch maar voor de baas. Dus nu jaag ik ook de kat van tafel. Maar hij is slim. Hij weet, ziet, voelt mijn concentratie. Hij kiest zijn moment. Als ik ‘in’ een verhaal zit, springt hij op tafel. Soms merk ik pas na een tijdje dat hij er weer zit. Dus nu is het een spelletje geworden. En probeer je dan maar eens te concentreren!

  •  februari 3, 2015

Sorry, the comment form is closed at this time.